Hechtel

22 januari 1978


Einde Motorcrossloopbaan Broer Dirkx.


Op vrijdag 27 januari 1978 werd in Valkenswaard een afscheidsreceptie met aansluitend een feestavond gehouden ter gelegenheid van het afscheid van de actieve motorsport van Broer Dirkx.
Broer was zowel in de solo als in de zijspanklasse buitengewoon succesvol.
Zo won hij tweemaal de 500 cc Grand Prix van Nederland; hij veroverde het Nederlands 500 cc solokampioenschap in de jaren 1957, '58, '63, '64 en '65 (in de jaren 1959 t/m 1962 liet hij wegens zijn deelname aan de GP's de nationale titelwedstrijden schieten).
Vervolgens werd hij in 1968, 1972 en 1974 Nederlands zijspan kampioen.

Zijn prestaties leverden hem naast deze titels ook de Hans de Beaufort Beker op.

Waar topcrosser gaat komen de anderen op.

Peter Herlings was de shooting star in 1978 en won ook de Belgische motorcross op het zandcircuit van Weelde. Hij speelde het klaar om beide manches op zijn naam te schrijven. Deze winter is Peter Herlings reeds tweemaal het "lekkers" komen weghalen voor de wielen van de Belgische inters.


Spectaculair werk van Peter Herlings zoals hij in de openingscross te Hechtel de twee reeksen won.
Herlings stuurde vorig seizoen in de sluitingscross te Arendonk zijn Maico naar de zege en ging nu in de openingswedstrijd op hetzelfde pad verder door te Hechtel de beide reeksen afgetekend te beheersen.

Voor de tweemaal 30 minuten in het zware Limburgse zand had Peter 30.18,0 en 32.08,0 nodig. Maar hij won de eerste reeks met bijna een minuut voorsprong op Franske Sigmans en tijdens de tweede manche kon de opnieuw als een sneltrein op gang gekomen Herlings zijn tempo weer zo strak houden, dat hij de als tweede geëindigde Jaak Van Velthoven op een 50 seconden zette.
Van een ruime overwinning gesproken. Maar Herlings kan dan ook verrekt hard over een moeilijk zandcircuit jagen en weet blijkbaar niet wat langzaam door een bocht gaan is.
Het Nederlandse overwicht werd in Hechtel in de eerste manche nog onderstreept door de tweede plaats die Frans Sigmans kon behalen. Sigmans was aanvankelijk koploper, nadat Yvan Van den Broeck het snelst uit de start was gekomen. Doch intussen zette Herlings er spoed achter om Raymond Heeren, Karel Van Loon (één der opvallend sterke figuren van deze openingsdag), en vervolgens Van den Broeck en Sigmans bij de lurven te vatten.
En nadien zou Peter dus die royale voorsprong bijeen rijden als de gewoonste zaak ter wereld.
Van den Broeck kwam in duel met Sigmans ten val en geraakte kort voor het einde in tweestrijd met de opgerukte Jaak Van Velthoven. Toen deze laatste de derde plaats in zijn bezit had ging het toch nog mis, want in een korte draai moest Jaak wegens een gedubbelde rijder over de zandwal en voorbij was rivaal Yvan v.d. Broeck.
Van Velthoven had 's ochtends in de training bij een val op de nog hard bevroren grond een pijnlijke knie opgelopen toen hij een collega diende te ontwijken. Een flinke remonte bracht Van Velthoven dus naar de vierde plaats. In de eerste ronde was hij pardoes op de gevallen André Vromans beland. Vromans zelf ging eveneens hard jagen en werd van 35e nog 8e achter de goed rijdende Kees van de Ven.

De Herlings hegemonie zou ook in de tweede reeks verder duren. Peter kwam nu in de 5e ronde (iets later dan in de eerste reeks) op kop en verdween vervolgens uit het zicht van zijn rivalen.

André Massant bracht in Hechtel zijn gloednieuwe Honda aan de start, maar ondervond nog hinder van een onlangs uitgevoerde meniscus operatie

De eerste ronde noteerde men neo-internationaal Karel Van Loon als kopman en hij zou in de eindstand knap zevende worden. Yvan Van den Broeck en André Vromans volgden Karel op als koploper alvorens Herlings orde op zaken stelde.
Achter Herlings werd het vervolgens een meeslepende strijd om de tweede plaats tussen de Van Velthoven en Vromans. Men kreeg een sensationeel einde nadat Herlings die gerust het einde van de reeks had kunnen afwachten er toch nog een rondje bij deed.

Van Velthoven en Vromans verkeerden toen in de waan dat de wedstrijd afgelopen was en boden zich al sprintend aan. Maar de man die met de vlag aan de finish stond zwaaide natuurlijk niet af.

Groot was dan ook de consternatie toen en Van Velthoven én Vromans zich oprichten en de remmen dichtknepen nadat ze voorbij de jurybus waren gestormd. Jaak zou iets sneller dan André beseffen dat er toch nog een ronde bij moest en meteen had men de verklaring voor het tijdverschil dat er uiteindelijk tussen deze rijders was.

Voor de vierde plaats versloeg Kees van de Ven Yvan Van den Broeck. Sigmans kwam nu niet zo goed uit de verf en zakte naar de 8e plaats.

Rijders als Harry Everts (op een oude Bultaco), Raymond Boven, Fransois Wellens (voor het eerst op Yamaha, maar nog hinder ondervindend van een val die hij enige tijd terug maakte) en André Massant (debuterend op zijn Honda, die hij zaterdag voor de wedstrijd thuis kreeg) kwamen niet op het voorplan.

Dat kan echter nog wel, want het seizoen is nog maar pas gestart.

Uitslagen: 1e reeks inters:

1. Herlings (Maico); 2. Sigmans (Maico); 3. Van den Broeck (Maico); 4. Van Velthoven (KTM); 5. Heeren (Maico); 6. Van Loon (Maico); 7. Van de Ven (Maico); 8. Vromans (Suzuki); 9. Sterckx (Suzuki); 10. Van Baelen.

2e reeks inters: 1. Herlings (Maico); 2. Van Velthoven; 3. Vromans; 4. Van de Ven (Maico); 5. Van den Broeck (Maico); 6. Van Loon (Maico); 7. De Win; 8. Sigmans (Maico) 9.Heeren (Maico); 10. Sterckx (Suzuki)

Eindstand inters: 1. Herlings (Maico); 2. Van Velthoven; 3. Van den Broeck (Maico); 4. Sigmans (Maico); 5. Vromans; 6. Van de Ven (Maico); 7. Van Loon; 8. Heeren (Maico); 9. Sterckx; 10. DeWin.